กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว… ในฤดูร้อนที่ร้อนอบอ้าวมากของวันหนึ่ง พ่อค้าคนหนึ่งมีความจำเป็นที่จะต้องนำของ ไปขายที่ต่างเมือง

เขาคิดจะถนอมม้าเอาไว้ใช้เมื่อถึงแต่คราวจำเป็นเท่านั้น จึงเอาสินค้าทั้งหมดใส่ไว้บนหลังลา ส่วนม้านั้นเขากลับปล่อยให้เดินตามตัวเปล่า โดยที่ไม่ได้บรรทุกของอะไรเลย

นิทานอีสป

เมื่อลาถูกบรรทุกของหนัก ๆ และในตอนนั้นลารู้เจ็บหลัง แบกต่อไปคงแย่แน่ๆ  มันจึงพูดอย่างน่าสงสารกับม้าว่า ” ท่านม้า ๆ ข้ามีอะไรจะขอร้องให้ท่านช่วยสักอย่าง หนึ่งได้ไหม ?

” เมื่อม้าได้ยิน ก็หันมามองแล้วทำท่าฟังอย่างไม่ค่อยที่จะเต็มใจสัก เท่าไหร่นัก แต่ลาก็พูดต่อไปว่า ” ข้าไม่สบาย

และกำลังเจ็บอยู่ ช่วยแบ่งของไปจากหลังข้าบ้างเถิด ข้าไปไม่ไหวแล้ว ถ้าท่านช่วยแบ่งเบาภาระอันหนักอึ้งนี้ไปได้บ้าง

บางทีข้าอาจจะกลับมีแรงขึ้นมาบ้างก็อาจเป็นได้ ถ้าท่านไม่ช่วย ข้าคงจะต้องตายเป็นแน่ แท้ ”

นิทานอีสป

แต่ม้ากลับตอบกลับมาอย่างโมโหว่า  ” ช่างเป็นเรื่องที่บ้าบอคอแตก อะไรเช่นนี้ เจ้าพูดมาได้อย่างไร เจ้าไม่รู้หรือไงว่าขาที่สำคัญของข้านี่น่ะมีเอาไว้สำหรับวิ่งให้ เร็วแต่เพียงอย่างเดียว แล้วถ้าหากข้าช่วยเจ้าแบกของหนัก ๆ อย่างนั้น แล้วเกิดขาที่สำคัญของ ข้ามีอันต้องซ้นหรือฝกช้ำดำเขียวขึ้นมาแล้วล่ะก็ใครจะเป็นคนรับผิดชอบให้ล่ะ เจ้านี่คิดบ้า ๆ เสียจริง ๆ ทนไปอีกหน่อยเถิด อย่าบ่นไปนักเลย ”

 

ได้ยินดังนั้น ลาจึงไม่พูดอะไรต่อไปอีก แล้วเดินต่อไป ในไม่ช้ามันก็หมดแรงล้มลงและขาดใจตายไป ตรงนั้น เจ้าของเมื่อเห็นดังนั้นก็แก้เอาสินค้าที่อยู่บนหลังลาทั้งหมดเอามาใส่ไว้บน หลังม้าแทน เท่านั้นยังไม่พอยังแถมเอาศพของลาบรรทุกเพิ่มเข้าไปให้อีกด้วย

 

ม้าจึงจำต้องเดินไปบ่นไปว่า ” พุทโธ่ เอ๋ย เรานี่ชั่วเสียจริงๆ ไม่รู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่น ถ้าตอนนั้นจะช่วยเจ้าลามันสักครึ่งหนึ่ง บางทีมันอาจจะไม่ต้องมาตายไปเสียอย่างนี้เฮ้อ…แล้วเป็นไงล่ะ เดี๋ยวนี้ตอนนี้ ต้องมาบรรทุกของหนักอย่างเดียวยังไม่พอ มิหนำซ้ำยังต้องแบกศพของเจ้าลามันอีก ”

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ” คนที่ไม่รู้จักเห็นอกเห็นใจช่วย เหลือความทุกข์ของผู้อื่น ทุกข์นั้นก็อาจจะมาตกกับตัวเองบ้างก็เป็นได้ ”

 

Tags: , , , ,
หมวดหมู่นิทาน นิทานอีสป | ยังไม่มีความคิดเห็น »

  •     : : แสดงความคิดเห็น : :